Vandaag, midden in Orange the World, erkennen we een belangrijke stap:
Op 26 november 2025 heeft Italië femicide eindelijk benoemd als wat het is — levenslang voor moord op een vrouw omdat zij vrouw is.
Het toont hoe noodzakelijk het is dat we geweld niet isoleren, maar zien voor wat het werkelijk is:
een systeem dat grenzen overschrijdt, levens onderbreekt en macht normaliseert.
Bij VVOLF werken we aan het herstel van die grens.
Aan instinct, waardigheid en ruimte — voor vrouwen, en voor iedereen die door systemen wordt teruggeduwd.
Waar onrecht wordt benoemd, begint de terugkeer.
Essay 5- Femicide en Herstel: Een Europese Spiegel
Vandaag, midden in Orange the World, verschuift er iets in Europa.
Italië heeft femicide eindelijk benoemd als wat het is:
een misdaad tegen een vrouw omdat zij vrouw is — bestraft met levenslang.*
Het is meer dan een wetswijziging.
Het is een breuk met een langdurig zwijgen.
Een erkenning dat deze doden geen toeval zijn, geen wraak, geen “relatiedrama”.
Het zijn barstlijnen in een systeem dat vrouwen structureel onderdrukt en uitwist.
Maar bij VVOLF spreken we niet over geweld in afzonderlijke categorieën.
Geweld is één netwerk.
Waar de grens van één vrouw wordt genegeerd, verschuift die van hele gemeenschappen.
Waar één lichaam wordt ontmenselijkt, ontstaat een cultuur van macht in plaats van menselijkheid.
Dit raakt dus niet alleen vrouwen.
Het raakt iedereen die leeft onder druk van systemen die groter zijn dan individuele keuzes.
Clarissa Pinkola Estés schreef het al:
“When a woman recovers her wildness, the world recovers balance.”
Wij geloven dat.
Wij zien het.
En we zien ook hoe vaak die wildheid is gebroken, onderdrukt, ontkent — soms subtiel, soms dodelijk.
De nieuwe Italiaanse wet is een signaal:
dat taal ertoe doet,
dat benoemen macht verschuift,
dat rechtvaardigheid begint bij het durven uitspreken wat er werkelijk aan de hand is.
Deze Orange the World-periode is geen campagnemaand.
Het is een reality check.
Een spiegel.
Een grens die opnieuw wordt getrokken.
VVOLF staat voor het herstellen van die grens.
Voor het terugbrengen van instinct, van waardigheid, van ruimte.
Voor vrouwen — maar nooit alleen voor vrouwen.
Voor iedereen die met geweld te maken krijgt zodra een ander beslist dat hun bestaan te veel, te luid of te vrij is.
Dit is het moment waarop we niet alleen herdenken, maar herstellen.
Niet alleen praten, maar terugpakken.
Niet alleen waarschuwen, maar wakker worden.
De wolf in iedere vrouw weet dit al lang:
waar onrecht wordt benoemd, begint de terugkeer.
foto: Claudio Schwarz/Unsplash